Słynni gracze w ruletkę

Joseph Jagger (1830–1892)

Przedsiębiorca włókienniczy z Shelf koło Bradford, którego manchesterska firma upadła w 1860 roku. Około 1880 roku pojechał do Monte Carlo, kazał zapisywać wyniki kół i stawiał na numery, które wypadały zbyt często. Najwcześniejsza relacja, książka Victora Bethella z 1901 roku, podaje, że wygrał £120 000, z czego £40 000 przegrał z powrotem, i wyjechał z około £80 000, czyli jakimiś dwoma milionami franków, oraz że kasyno najpierw co noc przenosiło koła od stołu do stołu, a potem zamówiło nowe, z ruchomymi ściankami. Żadna ówczesna gazeta nie opisała tej wygranej, a dokumenty kasyna z tych lat przepadły. Jego biografka Anne Fletcher (2018), jego prapraprabratanica, datuje pierwszą wizytę na rok 1880 lub 1881, a nie na rok 1873 czy 1875 ze starszych opowieści. Sześciu wynajętych pisarzy pochodzi od Bethella; lista dziewięciu numerów i rysa, którą miał sam zrobić na kole, pojawiają się po raz pierwszy w 1951 roku i nic ich nie potwierdza. Gdy zmarł w 1892 roku, jego majątek był skromny. Strona Joseph Jagger omawia dowody po kolei.

Joseph Jagger

Charles Wells (1841–1922)

Oszust i wynalazca, który przybył do Monte Carlo w 1891 z pieniędzmi zebranymi na fałszywy wynalazek i w kilka dni kilka razy rozbił bank, wygrywając dzięki zdumiewającej serii około £40 000. Twierdził, że ma nieomylny system, i nigdy go nie wyjaśnił. W piosence z music-hallu stał się „Człowiekiem, który rozbił bank w Monte Carlo”, tej samej zimy stracił część pieniędzy z powrotem i spędził znaczną część reszty życia w więzieniu za oszustwa. Jakikolwiek był jego system, jego wynik to szczęście.

Człowiek, który rozbił bank

Hibbs i Walford (1947)

W 1947 roku dwaj studenci Uniwersytetu Chicagowskiego, Albert Hibbs, który kończył studia magisterskie z matematyki, i Roy Walford, student medycyny, spędzili wakacje w Reno, zapisując spiny. Szukali kół, na których niektóre numery wypadały częściej, niż pozwala na to prawdopodobieństwo 1 na 38, znaleźli kilka, postawili na te numery i przenieśli się do Las Vegas. Magazyn Life opisał tę historię w grudniu 1947 roku pod tytułem „How to Win $6,500”; późniejsze relacje, w tym relacja samego Hibbsa, podają wyższe sumy, a Thorp, piszący w 1998 roku, datował ją na lata 1949–50. Pieniądze wystarczyły na 40-stopowy jacht żaglowy i ponad rok na Karaibach. Hibbs trafił potem do Jet Propulsion Laboratory, gdzie stał się jego najbardziej znanym publicznym głosem, a Walford został badaczem procesów starzenia. Ich wygrana jest pierwszą dobrze udokumentowaną amerykańską wygraną dzięki skrzywieniu koła i to o niej myślał Thorp w 1955 roku, gdy uznał, że dobrze wykonane koła trzeba będzie pokonać fizyką.

Norman Leigh (1966)

Latem 1966 roku Norman Leigh, Anglik, który pisał, że jego ojciec zrujnował się na ruletce, zabrał dwunastoosobowy zespół do Casino Municipal w Nicei. Według jego własnej relacji grali odwróconym Labouchère'emstrategiaLabouchèreSystem skreśleń: zapisz linię liczb, postaw sumę dwóch skrajnych, po wygranej je skreśl, po przegranej dopisz przegraną stawkę.Czytaj całość → na wszystkich sześciu szansach prostych przy dwóch stołach, przez kilka nocy dużo wygrywali i zostali zatrzymani, gdy kasyno zamknęło stoły i zakazało im wstępu do francuskich kasyn. Jego książka Thirteen Against the Bank (1976) jest jedynym pełnym świadectwem, a jej rachunków nie da się sprawdzić. System ich nie wyjaśnia: odwrócony Labouchère kosztuje 1,35% obrotu (łącznej sumy stawek)pieniądzeObrótŁączna kwota postawiona w trakcie sesji lub okresu, z uwzględnieniem ponownie postawionych wygranych. Także: handle, action.Czytaj całość → przy la partagezasadaLa partageZasada francuska: gdy wypada zero, zwracana jest połowa stawki postawionej na szansę prostą. Zmniejsza o połowę przewagę kasyna na tych zakładach, do 1,35%.Czytaj całość → i wygrywa tylko w nielicznych sesjach, w których ciąg dorasta do maksimum (zobacz Labouchère). Dwunastu graczy na sześciu szansach przez kilka nocy rozgrywa wiele sesji; kilka z nich musiało przynieść duże wygrane, a zamknięcie gry przez kasyno nie pozwoliło, by szczęście się wyrównało.

Mit: systemy pokonują kołoLabouchère

Thorp i Shannon (1961)

Edward Thorp, który później pokonał blackjacka liczeniem kart, i Claude Shannon, twórca teorii informacji, zbudowali pierwszy komputer do noszenia: urządzenie wielkości paczki papierosów, które mierzyło czas kulkisprzętKulkaMała kulka wypuszczana na tor przeciwnie do ruchu rotora. Współczesne kulki są z ivorine albo teflonu i mają 18–21 mm.Czytaj całość → i rotorasprzętRotorObracająca się część koła, na której są przegródki.Czytaj całość → i wysyłało do słuchawki dźwięk wskazujący oktant koła. Działało w piwnicy Shannona na kupionym kole, a z przerwami w Las Vegas, gdzie przewody się rwały, a słuchawka była widoczna. Przerwali z powodów praktycznych; Thorp ogłosił system w 1966 roku, a w pełni opisał go w 1979 i 1984 (zobacz Gra z przewagą).

Eudaemons (1976–1981)

Grupa studentów fizyki na studiach podyplomowych w Santa Cruz zbudowała małe komputery cyfrowe do noszenia w kasynie: jeden gracz mierzył czas koła przełącznikami pod palcami stóp, komputer przewidywał sektorkołoSektorCiągły łuk przegródek na kole, w odróżnieniu od grupy na polu zakładów.Czytaj całość →, a drugi gracz otrzymywał przewidywanie w postaci wibracji i na niego stawiał. W latach 1977 i 1978 komputer był przypięty pod pachą; późniejsza wersja, wbudowana w podeszwę buta, pojechała do Las Vegas w listopadzie 1981 i przegrała z zakłóceniami elektrycznymi w kasynach. Ich testy obiecywały przewagę 44%, a pierwsza długa sesja przy prawdziwym stole dała około 25%. Sprzęt rzadko działał długo: obluzowane przewody, porażenia prądem, a raz oparzenie od przegrzanych przewodów kończyły wiele sesji. Wygrali kilka tysięcy dolarów przy stawkach po dziesięć i dwadzieścia pięć centów, wydali około $15 000 i zostawili po sobie dobrą książkę. Całą historię opowiada strona Eudaemons.

Eudaemons

Richard Jarecki (1931–2018)

Urodzony w Niemczech amerykański lekarz, który wraz z żoną Carol i kilkoma pomocnikami zapisywał w latach 60. i na początku lat 70. XX wieku wyniki kół z jednym zeremkołoZeroJedyna zielona przegródka, której nie pokrywa żadna szansa prosta ani zakład na tuzin lub kolumnę; źródło przewagi kasyna. Także: pojedyncze zero, 0.Czytaj całość → w europejskich kasynach, przede wszystkim w Sanremo, i stawiał na numery wypadające zbyt często. Według relacji Carol Jarecki jedno koło mogło wymagać ponad 10 000 spinów i nawet miesiąca. Nekrolog w „New York Timesie” podaje, że według wielu relacji wygrał ponad $1,2 miliona; kwoty tej nigdy nie zweryfikowano. Dziennikarzom mówił, że grę rozpracował komputer na Uniwersytecie Londyńskim, co „Times” i historyk ruletki Russell Barnhart opisują jako przykrywkę dla zwykłej obserwacji. Sanremo poprosiło go w styczniu 1969, by nie przychodził, w lutym zakazało mu wstępu jako zawodowemu graczowi i po kilku dniach wpuściło go ponownie, przestawiało stoły, a na koniec wymieniło jakieś dwa tuziny kół. Do Stanów Zjednoczonych wrócił w 1973 lub 1974 roku. Szczegóły są na stronie Richard Jarecki.

Richard Jarecki

Gonzalo García-Pelayo (ur. 1947)

Hiszpański producent muzyczny i reżyser filmowy, który wraz z dziećmi i bratankami od końca 1991 roku zapisywał około 5000 spinów na koło w Casino Gran Madrid, poza miastem, i stawiał na przegródkisprzętPrzegródkaJedno z 37 ponumerowanych zagłębień na rotorze. Także: komora, gniazdo.Czytaj całość → wychodzące do przodu. Według jego własnych danych najlepsza przegródka wygrywała raz na 28 spinów, a przewaga wynosiła około 6%; wygrane szacuje na 200 do 250 milionów peset w kilku kasynach. Kasyno zakazało rodzinie wstępu, władze uchyliły zakaz, a odwołania kasyna zostały oddalone, ostatnie przez Sąd Najwyższy w czerwcu 2004. Sąd stwierdził, że gracze użyli pomysłowości i komputera i niczego więcej oraz że zgodną z prawem odpowiedzią kasyna jest przestawienie kół, wymiana ich części albo zbudowanie lepszych. Całość opowiada strona Gonzalo García-Pelayo.

Gonzalo García-PelayoRuletka w Europie

Trójka z Ritza (2004)

Troje graczy, dwóch mężczyzn i kobieta z byłej Jugosławii i Węgier, wygrało w marcu 2004 roku w ciągu dwóch nocy około £1,3 miliona w Ritz Club w Londynie, stawiając późno na małe grupy sąsiednich numerów. Gazety pisały o skanerze laserowym ukrytym w telefonie; takiego urządzenia nigdy nie przedstawiono. Zostali aresztowani i zwolnieni, a w grudniu 2004 roku policja umorzyła sprawę i zwróciła pieniądze, bo dawne prawo przeciw oszustwom w grach nie obejmowało tego, co zrobili. Relacja Bloomberga z 2023 roku o przywódcy grupy, Chorwacie znanym jako Niko Tosa, opisuje przewidywanie na oko na kole z lekkim przechyłem, a nie gadżet. Gambling Act 2005 zastąpił dawne przestępstwo szerszym przestępstwem oszustwa, obowiązującym od 2007 roku; czy obejmuje ono przewidywanie na oko, nigdy nie sprawdzono w sądzie. Była to ostatnia duża, publiczna wygrana z ruletką dzięki przewidywaniu.

Co mają wspólnego

Każdy udokumentowany zwycięzca albo mierzył koło (Jagger, Hibbs i Walford, Jarecki, García-Pelayo), albo przewidywał kulkę (Thorp, Eudaemons, zespół z Ritza). Żaden nie wygrał schematem zakładów, a jedyny słynny gracz systemowy, Wells, w ciągu kilku miesięcy oddał część wygranej i skończył w więzieniu. Każdą z ich metod kasyna w końcu zablokowały, zmieniając koło, zasady albo prawo. Strony Laboratorium wyjaśniają metody; ta strona wyjaśnia, dlaczego znasz tak niewiele z tych osób.

Pytania