Historia systemów gry w ruletkę
Dwa stulecia ludzi zapisujących reguły zmiany stawki.

Martingale pochodzi z XVIII wieku; d'Alembert nosi imię matematyka, który go nie lubił; Labouchère to hobby wiktoriańskiego polityka. Żaden z nich wtedy też nie działał.
Martingale
Nazwa pochodzi z prowansalskiego slangu hazardowego (à la martegalo, «na sposób mieszkańców Martigues», których uważano za przysłowiowo lekkomyślnych) i oznacza zakład z podwajaniem; notowana jest w słownikach francuskich od lat 60. XVIII wieku. Thorp (1984), za American Heritage Dictionary, podaje drugie ludowe wyjaśnienie: z mieszkańców Martigues kpiono z powodu dziwnych zwyczajów, między innymi sznurowania spodni z tyłu, więc to wyrażenie zaczęło znaczyć «w śmieszny sposób». Była już przestrogą w XVIII-wiecznym Paryżu: Casanova opisuje utratę majątku przy podwajaniu w faraonie w Wenecji w latach 50. XVIII wieku. Matematykę tego, dlaczego system zawodzi – limit stołustółLimit stołuMinimalny i maksymalny dozwolony zakład. To maksimum zatrzymuje progresje z podwajaniem.Czytaj całość → i skończony bankrollpieniądzeBankrollŁączna kwota przeznaczona na grę. Zarządzanie bankrollem to decydowanie, jaką jego część ryzykować na zakład i na sesję.Czytaj całość → – rozumiano już w latach 70. XVIII wieku. W teorii prawdopodobieństwamatematykaPrawdopodobieństwoMiara możliwości wystąpienia wyniku, od 0 do 1 albo od 0% do 100%. Jeden numer: 1/37 = 2,70%.Czytaj całość → „martyngałstrategiaMartingaleProgresja, która podwaja zakład po każdej przegranej. W sekcji Strategie opisano, co robi, a czego nie.Czytaj całość →” stał się w latach 30. XX wieku terminem technicznym na grę sprawiedliwąmatematykaGra sprawiedliwaGra, w której żadna strona nie ma przewagi: każdy zakład ma wartość oczekiwaną równą zero.Czytaj całość →, którą ruletkowy Martingale w niczym nie jest.
D'Alembert
Jean le Rond d'Alembert twierdził w Encyclopédie (1754), że po serii orłów reszka staje się bardziej prawdopodobna, co jest wczesnym sformułowaniem złudzenia gracza przez czołowego matematyka. System gry, który dodaje jednostkępieniądzeJednostkaStawka bazowa, w której liczy system albo gracz. Progresje opisuje się w jednostkach, żeby pasowały do każdego stołu.Czytaj całość → po przegranej i odejmuje jedną po wygranej, nazwali jego imieniem późniejsi gracze, którzy podzielali to przekonanie. On sam go nie zaproponował i w swoje lepsze dni by go odrzucił.
Labouchère
Henry LabouchèrestrategiaLabouchèreSystem skreśleń: zapisz linię liczb, postaw sumę dwóch skrajnych, po wygranej je skreśl, po przegranej dopisz przegraną stawkę.Czytaj całość → (1831–1912), dziennikarz, właściciel teatru i poseł Partii Liberalnej, spopularyzował system skreśleń w londyńskim towarzystwie w latach 70. XIX wieku i podobno stosował go w Monte Carlo. Metoda, polegająca na zapisaniu linii liczb i postawieniu sumy skrajnych, jest starsza od niego. Jego nazwisko przylgnęło, bo był znany z innych rzeczy i bo system ma rzadką właściwość, że zwykle działa, co czyniło go tematem rozmów przy kolacji.
Casanova przegrywa, podwajając w faraonie. Martingale jest już stary.
D'Alembert publikuje złudzenie, które później jako system nosi jego imię.
„Martingale” trafia do słowników francuskich jako slang hazardowy.
Labouchère upowszechnia skreślenia w Londynie.
Progresje Fibonacciego i Paroli pojawiają się w podręcznikach hazardu.
Systemy „sektorowe”, oparte na układzie koła, sprzedawane wysyłkowo.
Halmos, uczeń Dooba, dowodzi, że żaden system gry nie zamieni gry niekorzystnej w korzystną.
Komputery symulują każdy system. Wszystkie dają −1/37 obrotu.
Te same systemy sprzedawane w internecie, z tymi samymi wynikami, symulowane w przeglądarce w tym serwisie.
XX wiek
FibonaccistrategiaFibonacciProgresja według ciągu 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13…: jeden krok naprzód po przegranej, dwa kroki wstecz po wygranej.Czytaj całość → i ParolistrategiaParoliProgresja dodatnia: podwój po wygranej, zacznij od nowa po przegranej albo po trzech wygranych z rzędu. Także: odwrócony Martingale.Czytaj całość → trafiły do podręczników hazardu około 1900. Połowa stulecia przyniosła systemy sprzedawane wysyłkowo, każdy z opinią klienta i gwarancją zwrotu pieniędzy, oraz pierwsze symulacje komputerowe, które pokazały to, co już mówiła matematyka. Dowód, że żaden system nie może działać, już istniał: Joseph Doob (1936) i Paul Halmos (1939) wykazali, że żadna reguła wyboru, kiedy i ile stawiać, nie zmienia oczekiwanego wyniku gry sprawiedliwej ani niekorzystnej, a przegląd Thorpa z 1969 roku przedstawił te warunki w postaci, w jakiej spotykają je gracze. Od tamtej pory systemy się nie zmieniły; marketing przeniósł się z broszur na wideo.
Dlaczego przetrwały
System daje graczowi coś do robienia i historię do opowiedzenia. Większość sesji przy większości systemów kończy się małą wygraną, co jest lepszą historią niż arytmetyka. Sesje przegrane są rzadsze i zapamiętywane jako pech. Marketing nie musi kłamać o szansach; wystarczy, że pokaże wygraną sesję, a tych jest mnóstwo. Kontrargument, 2,70% obrotupieniądzeObrótŁączna kwota postawiona w trakcie sesji lub okresu, z uwzględnieniem ponownie postawionych wygranych. Także: handle, action.Czytaj całość →, jest dostępny od 1796 i nigdy nie był tak przekonujący jak szczęśliwa noc.
Systemy na sprzedaż
Handel w XX wieku dołożył własne schematy, każdy będący nowym układem tych samych ujemnych zakładów. Phase One sprzedawano za $25 plus 10% wygranych kupującego, z obietnicą Phase Two po wpłaceniu $500 i „Inner Circle” za $5000. Żaden z nich nie zmienia arytmetyki: wartość oczekiwanamatematykaWartość oczekiwanaŚredni wynik na zakład w długim okresie. −1/37 stawki dla każdego standardowego zakładu w ruletce europejskiej.Czytaj całość → serii zakładów jest sumą ich wartości oczekiwanych.
Ten, który nie jest systemem
Reguły stopu: ustalenie z góry, ile przegrać lub wygrać, i odejście. Często sprzedaje się je jako część systemu i są jedyną częścią, która coś robi, bo zmniejszają obrót. Nie mają patrona, co jest stosowne.
Pytania
Martingale, o stulecie lub więcej. Podwajanie po przegranej to pierwszy pomysł, na jaki każdy wpada.
D'Alembert był najbliżej, przez przypadek. Pascal, Fermat, Huygens, Bernoulli i Laplace wyjaśnili, dlaczego systemy zawodzą.
Bo większość sesji kończy się wygraną, a wideo z wygraną sesją jest tanie w produkcji.
Chwila oddechu

Dwa stulecia nazwisk. Jedna liczba.
Źródła
- Thorp, E. O. „Optimal gambling systems for favorable games.”
- Thorp, E. O. The Mathematics of Gambling.
- Doob, J. L. “Note on probability.”
- Halmos, P. R. “Invariants of certain stochastic transformations: the mathematical theory of gambling systems.”
- d'Alembert, J. „Croix ou pile.”
- Schwartz, D. G. Roll the Bones: The History of Gambling.
- Kavanagh, T. M. Dice, Cards, Wheels: A Different History of French Culture.
- Bollman, M. Mathematics of the Big Four Casino Table Games: Blackjack, Baccarat, Craps, & Roulette.